มือใหม่ หัดแต่งฟิค

     หลังจากนั้น เขาก็ค่อยๆเปิดฝาโลงเพื่อดูให้ชัดๆ แล้วมือเจ้ากรรมของเขาก็ไปแตะกับทรวงอกของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง   เขาตกใจมาก พยายามจะเอามือออก แต่ก็กลัวนิโคลตื่น เวลาผ่านไป เมื่อนิโคลรู้สึกว่ามีอะไรแตะที่หน้าอก เธอก็ตื่นขึ้น เธอพบว่ามือของวินเซนเต้ แตะอยู่ที่หน้าอก ทำให้เธอโกรธมาก และคว้าร่างวินเซนเต้โยนอัดกับผนังห้อง   

“โอ๊ย! ยัยมนุษย์หมาป่าบ้า เธอทำอะไรของเธอเนี่ย” วินเซนเต้โวยขึ้นด้วยความเจ็บปวด  

 “คำถามนั้นฉันต้องถามเธอต่างหาก” นิโคลเถียง “ก็เธอทะลึ่งจับหน้าอกฉันทำไม”    วินเซนเต้พูดไม่ออก เขาตะลึงในเรือนร่างของนิโคล ซึ่งต่างจากของเขามาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นร่างกายเปลือยเปล่าของผู้หญิงกระมัง  

 “นี่!  นาย  ฉันถามนายอยู่นะ ฟังบ้างหรือเปล่า” นิโคลเอ็ด 

 “ฉะ  ฉะ  ฉัน  ขะ  ขะ  ขอ  โทษ” วินเซนเต้กล่าวขอโทษอย่างอัตโนมัติ ในขณะที่สายตาของเขายังจ้องเรือนร่างนั่นไม่กระพริบ  ก่อนที่นิโคลถามเขาว่า   

 “ที่นี่พอมีเสื้อผ้าผู้หญิงไหม”  

“มีสิ” วินเซนเต้รีบหาเสื้อผ้าให้นิโคลนุ่งทันทีทันใด แม้เขาจะตะลึงในเรือนร่างนั่น แต่แม่ของเขาสอนเขาไว้ว่าให้ทำดีกับผู้หญิงไว้ ทำให้เขาทำตามความประสงค์ของนิโคล โดยที่เขาไม่ขัดข้องแต่อย่างใด  

 “แค่นี้พอหรือเปล่า” วินเซนเต้หอบเสื้อผ้าเดินเข้ามาหานิโคล 

 “โห! เอามาซะเยอะเชียว” นิโคลว่า  “ก็แม่ฉันมีเสื้อผ้าอีกเพียบเลยล่ะ” วินเซนเต้กล่าว

  “แต่นั่นเป็นเสื้อผ้าของแม่นายนะ ไม่คิดเก็บไว้ดูต่างหน้าเลยเหรอ” นิโคลมองเสื้อผ้ากองนั้น

   “สำหรับฉัน แค่ระลึกถึงน้ำเสียง คำพูดของแม่ตลอดเวลา ฉันก็รู้สึกว่าแม่อยู่ใกล้ๆฉันแล้ว” วินเซนเต้เอ่ย “อีกอย่างแม่ของฉันคงอยากให้ว่าที่ลูกสะใภ้สวมชุดของท่าน”    “บ้า! ใครจะเป็นเมียนาย” นิโคลกล่าว ก่อนจะสวมเสื้อผ้าที่กองอยู่ตรงหน้าทันทีVVVVVVVVVV      

 หลังจากนั้นเป็นต้นมา  ในช่วงที่พระจันทร์ยังเต็มดวงอยู่  วินเซนเต้กับริต้า ก็ออกไปล่าพวกมนุษย์ที่หลงเข้ามาล่าพวกเขาในป่าแห่งนั้น จนกระทั่งคืนสุดท้ายที่พระจันทร์เต็มดวง วินเซนเต้กับริต้ากลับมาในปราสาทในสภาพอ่อนล้าทั้งคู่  เมื่อมาถึงห้องของวินเซนเต้ ริต้าก็ล้มตัวลงนั่งพิงกับผนังห้อง ก่อนที่วิเซนเต้จะนั่งข้างๆเธอ ถึงตอนนี้ ริต้าคิดว่า เธอจะต้องไปจากวินเซนเต้ เพราะต่อไป เธอจะไม่กลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่า จนกว่าคืนพระจันทร์เต็มดวงจะมาถึงอีกครั้ง แต่เธอรักที่นี่มาก ที่สำคัญเธอหลงรักแวมไพร์หนุ่มที่ดีกับเธอมาตลอด เวลาผ่านไปจนฟ้าสาง ร่างของริต้าก็กลับมาเป็นนิโคลอีกครั้ง   

 “วินเซนเต้  ฉันไปก่อนนะ” นิโคลค่อยๆลุกขึ้น เธอกะว่าจะเดินออกไปจากห้องนั้น  แต่วินเซนเต้ก็หลับเสียก่อนแล้ว แถมละเมอว่า  

“ริต้า อย่าจากฉันไปนะ ฉันรักเธอมาก”  

   หลังจากได้ยินเช่นนี้  นิโคลหยุดเดิน แล้วเข้าไปหาวินเซนเต้ทันที เธอกอดเขาไว้ ก่อนกระซิบข้าหูของเขาว่า  “ฉันก็ไม่อยากจากนายไปแล้วล่ะ”  

สิ้นสุดคำพูดนั้น วินเซนเต้ก็ตื่นขึ้น เขาเห็นนิโคลอยู่ตรงหน้าเขา  แล้วนิโคลก็ถามเขาว่า 

 “นายรักฉันจริงๆหรือเปล่า” 

“ถ้าฉันตอบตามความจริง  เธอจะโกรธฉันไหม” เขาถามกลับ 

“ไม่โกรธ” เธอตอบสั้นๆ

  “ฉันรักเธอจริงๆ” เขาสารภาพ “ฉันรักเธอตั้งแต่แรกพบ และเธอก็เป็นสิ่งเติมเต็มหัวใจในส่วนที่ขาดหายไป”  “ความจริงกันก็รักนายเหมือนกัน นายดีกับฉันมากๆ  นอกจากพ่อฉัน ฉันก็ไม่เคยเห็นผู้ชายคนใดที่ดีกับฉันเท่านายเลย” นิโคลกอดวินเซนเต้แล้วร้องไห้ “ฉันจะเป็นของนายได้ไหม”   

 วินเซนเต้ไม่เข้าใจคำพูดประโยคสุดท้ายของนิโคล แต่ความใกล้ชิดระหว่างเขากับนิโคล  ก็ทำให้เขาเขินหน้าแดง  หลังจากนั้นริมฝีปากอันบอบบางของนิโคลก็เข้ามาแนบชิดกับริมฝีปากของแวมไพร์หนุ่มอย่างดูดดื่ม แล้วสัมพันธ์รักของทั้งสองก็เริ่มขึ้นครั้งแรกในเช้าวันนั้น

VVVVVVVVVV       

 แม่ของวินเซนเต้ยังคงนั่งบนเก้าอี้โยก  เธอนั่งอ่านนิยายอิโรติกฆ่าเวลาไปพลางๆ แต่ความรู้สึกลึกๆของเธอ เธอยังคงรอการกลับมาของสามี หรือพ่อของวินเซนเต้นั่นเอง สักพัก เจ้าลูกชายตัวยุ่งของเธอก็วิ่งเข้ามาหา    “แม่ครับ ผมเกิดมาจากไหนครับ” เด็กชายวินเซนเต้ถาม    “ลูกน่ะ เกิดจากความรักของพ่อกับแม่สิจ๊ะ” เธอตอบลูกชายของเธอ    “เกิดจากความรัก หมายความว่าอย่างไรครับ” เด็กชายวินเซนเต้ถามต่อไปอีก แม่ของวินเซนเต้รู้ดีว่าสักวันวินเซนเต้จะต้องประสบกับเรื่องเหล่านี้ เธอจึงอุ้มวินเซนเต้ไว้ที่ตัก แล้วอ่านบทรักในนิยายอิโรติกที่เธออ่านอยู่ให้เขาฟัง     “ผมเข้าใจแล้วครับ” วินเซนเต้พยักหน้า     “ลูกจงจำไว้นะ ถ้าลูกโตขึ้น แล้วลูกมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนใดแล้ว ลูกจะต้องรักและดูแลเธอตลอดชีวิต เพราะผู้หญิงที่ลูกมีความสัมพันธ์ด้วย เธอรักลูกมากๆ ถึงสละสิ่งที่มีค่าที่สุดของการเป็นผู้หญิงเพื่อลูกคนเดียว” แม่ของวินเซนเต้ลูบหัววินเซนเต้อย่างดู เธอภาวนาให้ลูกชายเธอไม่เป็นอย่างสามีที่ทิ้งเธอไป    “ครับแม่” เด็กชายวินเซนเต้พยักหน้า

VVVVVVVVVV

       เวลาแห่งความสุขผ่านไปนาน และจบลงในช่วงเวลานั้น  แต่วินเซนเต้ยังคงนึกถึงสิ่งที่เขาทำกับนิโคล  และคำสอนของแม่ของเขา ถึงตอนนี้  เขาคิดว่าสิ่งที่แม่ของเขาสอนไว้เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว  

“นายเป็นอะไรเหรอ ทำไมนายถึงทำหน้าเศร้าอย่างนั้น” นิโคลถาม  

 “ฉันขอโทษ” วินเซนเต้กอดนิโคล ก่อนเอ่ยต่อไปอีกว่า “ต่อไปนี้ฉันจะรักและดูแลเธอไปชั่วชีวิต”  

 “นายจะดูแลฉันไปชั่วชีวิตจริงๆเหรอ” นิโคลถามย้ำเพื่อความแน่ใจ   

“จริงสิ” วินเซนเต้พยักหน้า แล้วกล่าวทิ้งท้ายว่า “ก็เธอรักฉันมาก ฉันก็ต้องดีกับเธอให้สมกับที่เธอรักฉัน”   

 สิ้นสุดคำพูดนั้น  ทั้งสองก็ผล็อยหลับลงไป โดยที่นิโคลยังหลับอยู่ในอ้อมแขนของวินเซนเต้                                                               

Fin Vampire VS Werewolf : Loving