มือใหม่ หัดแต่งฟิค

      ณ  ป่าแห่งหนึ่งในคืนวันเพ็ญ  คืนนั้นแสงจันทร์สว่างจ้ากว่าคืนไหนๆ    ทำให้ช่วยในการมองเห็นเป็นอย่างดี  เป็นเหตุให้มนุษย์เข้ามาล่าแวมไพร์มากขึ้นกว่าทุกวัน  แต่นั่น ! เป็นสิ่งที่อันตรายต่อมนุษย์ที่เข้ามาล่าแวมไพร์ในป่าแห่งนี้ เพราะแวมไพร์ตนหนึ่งในสภาพค้างคาวน่ารักน่าหยิก มันซุ่มอยู่บนกิ่งไม้ในจุดที่มนุษย์มองไม่เห็น  และคอยโจมตีมนุษย์ได้ทุกเมื่อ มันรอจังหวะโจมตีอยู่นาน  เมื่อนักล่าแวมไพร์เผลอ  มันจึงเข้าไปโจมตีทันทีทันใด  ทำให้นักล่าแวมไพร์ตกใจวิ่งหนีสุดชีวิต ขณะที่แวมไพร์ตนนั้นยังคงตามล่าไม่ลดละ แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น  จากที่มีแต่เพียงแค่แวมไพร์หนุ่มที่ตามล่านักล่าแวมไพร์ ก็มีใครบางคนมาร่วมแจมในการตามล่าครั้งนี้ด้วย

    "มนุษย์หมาป่า" แวมไพร์ตนนั้นมองมนุษย์หมาป่าสาวสวยที่วิ่งอยู่ข้างๆ เธอขนสีดำขลับ หน้าตางดงาม ดวงตากลมดิก ลำตัวตั้งตรง เธอวิ่งด้วยสองขาหลัง ซึ่งวิ่งเร็วพอๆกันกับแวมไพร์ตนนั้นเลยทีเดียว แวมไพร์ตนนั้นมองมนุษย์หมาป่าสาวสวยอยู่นาน มนุษย์หมาป่าสาวสวยก็เอ่ยขึ้นว่า

   "เหยื่อรายนี้ ขอฉันเถอะนะ"

   "นี่เธอ! นั่นมันเหยื่อของฉันนะ"

     สิ้นสุดคำพูดของแวมไพร์ตนนั้น ทั้งสองวิ่งไล่กวดนักล่าแวมไพร์ จนถึงหน้าผาอันสูงชัน นักล่าแวมไพร์รู้ตัวว่าจนมุม จึงคิดกระโดดลงหน้าผา แล้วเขาก็นึกได้ว่ามีไม้กางเขนอยู่ในเสื้อโค้ดของเขา แต่ยังไม่ทัน  จะหยิบมันออกมา  เขาก็ถูกมนุษย์หมาป่าสาวสวยผลักตกหน้าผาเสียก่อน

   "นี่เธอ! ทำอะไรกับเหยื่อของฉัน" แวมไพร์ตนนั้นทำเป็นขึ้นเสียง แต่ที่จริงแล้วเขาคิดจะรั้งให้มนุษย์หมาป่าสาวสวยอยู่กับเขานานๆต่างหาก

"ก็นายไม่เห็นเหรอว่าไอ้หมอนั่น จะเอาไม้กางเขนปราบนายนะ" มนุษย์หมาป่าสาวสวยเถียง

  "เธอคงเป็นห่วงฉันสินะ"แวมไพร์ตนนั้นเอ่ย

  "ใครจะไปเป็นห่วงแวมไพร์ทึ่มอย่างนายกันเล่า" มนุษย์หมาป่าสาวสวยว่า

  "แล้วเธอฉลาดนักหรือไง! ยัยมนุษย์หมาป่า"แวมไพร์ตนนั้นเถียงกลับ

ทั้งสองเถียงกันไป เถียงกันมาอยู่นาน จนกระทั่งต่างฝ่ายต่างก็ปิ๊งกันจนได้

  "ว่าแต่...นายชื่ออะไรล่ะ" มนุษย์หมาป่าสาวสวยถามขึ้น

 "ฉันชื่อวินเซนเต้ โรสแมรี่" แวมไพร์ตนนั้นแนะนำตัว "แล้วเธอล่ะ"

 "ถ้าร่างมนุษย์ก็ชื่อนิโคล ถ้าร่างในตอนนี้ชื่อริต้า" มนุษย์หมาป่าสาวสวยกล่าว "ตอนนี้เรียกฉันอย่างหลังแล้วกัน"

  "ฉันอยากเรียกชื่อแรกให้ครบ 3 ครั้งจริงๆ" วินเซนเต้รู้ว่าถ้าเรียกริต้าว่านิโคลในตอนนี้ครบ 3 ครั้ง ริต้าก็จะกลับมาเป็นมนุษย์ เขาจึงจะแกล้งเรียกชื่อไป แต่ก็โดนเบรกเสียก่อน

  "นายไม่ต้องมาเรียกฉันแบบนั้นเลยนะ" ริต้าค้อนใส่ ก่อนจะเอ่ยต่อไปอีกว่า"นายรู้เกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าอย่างฉันด้วยเหรอ"

  "รู้สิ...แม่ของฉันเคยเล่าให้ฟัง" วินเซนเต้กล่าว

  "ว่าแต่ฉันจะชดใช้เหยื่อของนายอย่างไรดีล่ะ"

  "ก็ชดใช้ด้วยการไปซ่อนตัวบนต้นไม้ไง" วินเซนเต้จ้องมองนักล่าแวมไพร์ในป่าอีกคน "เร็วเข้า! ริต้า"

  วินเซนเต้พาริต้าขึ้นต้นไม้ที่ใกล้กับจุดที่นักล่าแวมไพร์ยืน แล้วรอจังหวะที่นักล่าแวมไพร์เผลอ วินเซนเต้ก็กระโดดกัดคอนักล่าแวมไพร์ผู้นั้น ก่อนจะดูดเลือด และส่งร่างนั้นให้ริต้า มนุษย์หมาป่าสาวสวยกิน

  "ว่าแต่ ล่าพวกนั้นกับนาย ก็เข้าท่านิ" ริต้าว่า

  "เหมือนทำลายหลักฐานที่ฉันดูดเลือดพวกนั้นมากกว่า" วินเซนเต้ว่า "กินเสร็จแล้ว ก็ช่วยๆฝังกลบหน่อยนะ"

  "รู้แล้วน่า!" ริต้ารับปากวินเซนเต้ "วันหลัง ถ้าเจอนายอีก ฉันก็จะมากินของที่นายล่ามาแล้วกัน"

  "ได้สิ" วินเซนเต้พยักหน้า "ริต้า ฉันไปก่อนนะ นี่ก็ใกล้จะเช้าแล้ว"

  "นายคงแพ้แสงสว่างตอนกลางวันสินะ" ริต้าเอ่ย

  "ใช่" วินเซนเต้กล่าวสั้นๆ "แล้วพบกันใหม่นะ"

  วินเซนเต้โบกมือลาริต้า และริต้าก็โบกมือลาวินเซนเต้เช่นเดียวกัน  ก่อนที่ตอนฟ้าสางริต้าก็กลับร่างมาเป็นมนุษย์เหมือนเดิม

หลังจากวินเซนเต้กับกับริต้าพบกันในครั้งนั้น เวลาก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก เพียงไม่กี่ชั่วโมงป่าแห่งนี้ก็กลับมามืดอีกครั้ง เหล่ามนุษย์ใจกล้ายังคงล่าแวมไพร์อย่างต่อเนื่อง แต่คราวนี้ พวกเขาได้ยินข่าวลือว่ามีมนุษย์หมาป่าอาศัยอยู่แถวนั้นทำให้พวกเขาล่าทั้งแวมไพร์ และมนุษย์หมาป่าไปด้วยในตัว

      ส่วนวินเซนเต้ในตอนนี้  เขายังรอคอยเหยื่อมนุษย์ที่ทะเล่อทะล่าเข้ามาล่าเขาใกล้ต้นไม้ที่เขาซุ่มอยู่ ใจจริงของเขา...อยากจะเจอริต้าอีกครั้ง แต่จนป่านนี้ เขายังไม่เห็นริต้า เข้ามาในป่าแห่งนี้เลย เวลาก็ผ่านไปอย่างช้าๆ บรรยากาศในป่าเงียบสงัด วินเซนเต้อธิฐานขอให้ได้พบกับริต้าอีกครั้ง แล้วสิ่งที่เขาอธิฐานไว้ก็กลายเป็นจริง เขาเห็นเงาตะคุ่มๆมาแต่ไกล และได้ยินเสียงโวยวาย ซึ่งจับความได้ว่า "เวอร์วูล์ฟๆๆๆ" 

     วินเซนเต้รู้ทันทีว่า ริต้ามาแล้ว แต่เธอกำลังถูกมนุษย์ตามล่าอยู่ จึงไปช่วยทันที  ส่วนทางด้านของริต้านั้น เธอวิ่งหนีชายโพกผ้าเหลืองซึ่งถือปืนที่ทำมาจากโลหะเงินลงอาคมที่สามารถฆ่าริต้าได้  จนนาทีเป็นนาทีตาย ริต้าเริ่มเหนื่อยล้า เธอวิ่งพลาดสะดุดก้อนหินล้มลง  เป็นโอกาสของอีกฝ่ายที่จะเอาชีวิตเธอ แต่ไม่ทันที่เธอจะถึงฆาต  แวมไพร์หนุ่มขี่ม้าขาวมาช่วยเสียก่อน

  "วินเซนเต้!"  ริต้าเรียกชื่อแวมไพรหนุ่ม

      วินเซนเต้ไม่กล่าวอะไร เขากัดคอชายโพกผ้าเหลือง ก่อนโยนร่างนั้นให้ริต้า

  "ขอบใจนะ...วินเซนเต้" ริต้ากล่าว "ถ้านายไม่มาช่วยฉัน ฉันคง..."

"อย่าพูดเลยน่า" วินเซนเต้ปิดปากริต้า "รีบกินก่อนเถอะ"

ริต้ารีบกินร่างที่วินเซนเต้โยนมาให้  หลังจากริต้ากินเสร็จ  วินเซนเต้กับริต้าช่วยกันกลบฝังร่างนั้น ก่อนที่ ทั้งสองจะนั่งมองพระจันทร์บนต้นไม้

"รู้ไหมหลังจากที่นายพบกับฉันครั้งแรก พวกมนุษย์ก็ลือกันว่ามีมนุษย์หมาป่าอยู่แถวๆนี้ ฉันก็เลยถูกล่าจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด" ริต้าเอ่ยขึ้น

"ว่าแต่ บ้านของเธออยู่ไหนล่ะ" วินเซนเต้ถาม

"บ้านของฉันอยู่ใกล้กับน้ำตก ที่นั่นไม่ไกลจากที่นี่หรอก" ริต้าตอบ "พ่อของฉันอาศัยอยู่ที่นั่น ท่านปล่อยให้ฉันมาที่นี่เพื่อเพื่อให้ฉันฝึกการเผชิญโลกภายนอกในฐานะนักล่าและผู้ถูกล่า"

"พ่อของเธอคงเป็นมนุษย์หมาป่าที่เก่งมากๆเลยสิ" วินเซนเต้เอ่ย

"ใช่แล้วล่ะ" ริต้าพยักหน้า

"งั้นเธอก็ไม่ได้กลับบ้านสินะ" วินเซนเต้กล่าว" เธอจะมาอาศัยบ้านฉันไหมล่ะ บ้านฉันอยู่แถวๆนี้แหละ"

"จะดีเหรอ..." ริต้าถาม

"ดีสิ ขืนให้เธอเร่ร่อน มีที่อยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง ฉันกลัวเธอไม่ปลอดภัย" วินเซนเต้พยักหน้า "อีกอย่างฉันอยู่ตัวคนเดียวมานานถึง 22 ปีมาแล้ว หลังจากที่แม่ของฉันเสียไป ตอนที่พ่อไปมีเมียน้อย"

"งั้นฉันจะอยู่กับนายแล้วกัน" ริต้าเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนที่ทั้งสองจะมุ่งหน้าไปยังบ้านของวินเซนเต้ทันที                

 Fin Vampire VS Werewolf